เมื่อผิดนัดชำระหนี้บัตรเครดิต ธนาคารไม่ใช้สิทธิฟ้องคดีภายในเวลาอันสมควร ถือว่าเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ธนาคารไม่มีอำนาจฟ้อง
โพสต์เมื่อ : 29 พ.ค 2563 เวลา 7:39 น.
เมื่อผิดนัดชำระหนี้บัตรเครดิต ธนาคารไม่ใช้สิทธิฟ้องคดีภายในเวลาอันสมควร ถือว่าเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริต ธนาคารไม่มีอำนาจฟ้อง
การที่เจ้าหนี้จะใช้สิทธิทางศาลนั้นจะต้องเป็นการใช้สิทธิโดยสุจริต ซึ่งหลักการใช้สิทธิโดยสุจริตถูกบัญญัติไว้ให้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๕ “ในการใช้สิทธิแห่งตนก็ดี ในการชำระหนี้ก็ดี บุคคลทุกคนต้องทำการโดยสุจริต” ดังนั้น เมื่อลูกหนี้ผิดสัญญาบัตรเครดิต ธนาคารมีสิทธิดำเนินคดีกับลูกหนี้ภายในระยะเวลา ๒ ปี นับแต่วันที่ลูกหนี้ผิดนัดชำระหนี้ครั้งสุดท้าย มิฉะนั้นจะถือว่าขาดอายุความ ซึ่งหากธนาคารมีสิทธิที่จะฟ้องดำเนินคดีเรียกให้ลูกหนี้ชำระหนี้ตามสัญญาได้ โดยหากธนาคารใช้กฎหมายเป็นช่องทางเพื่อที่จะได้ดอกเบี้ยและค่าเบี้ยปรับในการชำระหนี้ล่าช้า โดยไม่คำนึงถึงความเสียหายแก่ลูกหนี้ ซึ่งศาลฎีกาได้วินิจฉัยไว้ว่าเป็นการใช้สิทธิไม่สุจริต ดังเช่นตัวฎีกาดังต่อไปนี้
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1687/2551
ครบกำหนดชำระหนี้ที่เกิดจากการใช้บัตรเครดิตวันที่ 6 พฤศจิกายน 2538 หลังจากนั้นไม่ปรากฏว่าธนาคารยอมให้จำเลยใช้บัตรเครดิตอีก แสดงว่าธนาคารกับจำเลยถือว่าสัญญาที่มีต่อกันเป็นอันสิ้นสุดลงในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2538 ธนาคารย่อมบังคับสิทธิเรียกร้องของตนได้ตั้งแต่วันที่ 7 พฤศจิกายน 2538 แต่จำเลยนำเงินมาชำระให้ธนาคารวันที่ 10 กรกฎาคม 2539 จำนวน 5,000 บาท อันเป็นการรับสภาพหนี้ทำให้อายุความสะดุดหยุดลงและเริ่มนับอายุความใหม่ตั้งแต่วันดังกล่าว ซึ่งจะครบกำหนดอายุความ 2 ปี ในวันที่ 10 กรกฎาคม 2541 การที่ธนาคารนำเงินจำนวน 6.68 บาท จากบัญชีออมทรัพย์ของจำเลยมาหักชำระหนี้บัตรเครดิตเมื่อวันที่ 5 มกราคม 2541 หลังจากจำเลยผิดนัดชำระหนี้ในวันที่ 6 พฤศจิกายน 2538 โดยปล่อยเวลาให้ผ่านไปถึง 2 ปีเศษ และคิดดอกเบี้ยกับค่าเบี้ยปรับชำระหนี้ล่าช้าตลอดมา นอกจากจะเป็นการไม่ใช้สิทธิของธนาคารตามข้อตกลงในสัญญาแล้ว ยังเป็นการกระทำที่แสดงให้เห็นว่า ธนาคารอาศัยสิทธิที่มีอยู่ตามกฎหมายเป็นช่องทางให้ธนาคารได้รับประโยชน์แต่เพียงฝ่ายเดียวโดยได้ดอกเบี้ยและค่าเบี้ยปรับชำระหนี้ล่าช้าระหว่างนั้นและเพื่อให้อายุความสะดุดหยุดลง โดยไม่คำนึงถึงความเสียหายที่คู่สัญญาอีกฝ่ายหนึ่งจะได้รับ ย่อมเป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตตาม ป.พ.พ. มาตรา 5 จึงไม่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลง
จำเลยนำเงินมาชำระหนี้บางส่วนโดยให้ธนาคารหักเงินจากบัญชีครั้งสุดท้ายเมื่อวันที่ 29 กันยายน 2541 จำนวน 1,000 บาท เป็นการชำระหนี้ภายหลังจากสิทธิเรียกร้องขาดอายุความแล้ว จึงเพียงแต่ทำให้ลูกหนี้ภายหลังจากสิทธิเรียกร้องขาดอายุความแล้ว จึงเพียงแต่ทำให้ลูกหนี้เรียกเงินคืนไม่ได้ตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/28 วรรคหนึ่ง เท่านั้น ไม่เป็นการรับสภาพหนี้อันจะทำให้อายุความสะดุดหยุดลงตามมาตรา 193/14 (1) เมื่อโจทก์ซึ่งเป็นผู้รับโอนสิทธิจากธนาคารนำคดีมาฟ้องเมื่อวันที่ 26 กันยายน 2543 จึงเกิน 2 ปี นับแต่วันที่เริ่มนับอายุความใหม่วันที่ 10 กรกฎาคม 2539 คดีโจทก์จึงขาดอายุความ
ปัญหาเรื่องการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตเป็นเรื่องอำนาจฟ้องและเป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลฎีกายกขึ้นวินิจฉัยเองได้ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 142 (5) มาตรา 246 ประกอบมาตรา 247